معصيت تو را مىنمايند توصيف نمودى . پس ما با توسّل به تو ، به رسولت حضرت محمّد صلّى اللَّه عليه و آله متوجّه مىشويم تا شفاعت ما را نزد تو بپذيرد و شفاعتش را در بارهء ما ردّ نفرمايى . با اين همه واسطه ، از تمام جنايات و گناهان و نافرمانىهايم كه به واسطهء آنها هر چند ناآگاهانه ، حرمت تو و حرمت رسول و شريعت و ويژگان درگاه و قرآنت را شكستم و به مقام بزرگت اهانت نموده و كوچك شمردم ، به سوى تو توبه مىكنم . اگر توبه‌ام را بپذيرى كه چه خوب ، و گر نه از من در گذر ، كه گاهى مولى با اينكه از برده‌اش ناخشنود است او را عفو مىكند ، يا حدّ اقل بر من خشم مگير ، زيرا كسى كه بر عقوبت كردن قادر نباشد يا وقتى كه جانى از او سرپيچى كند ، خشمگين مىگردد ، و تو قادرى و من تسليم تو ، اى آقاى من . و نيز تو آگاهى كه شيطان ، دشمن من و توست ، و اگر او را بر من مسلّط نموده و مؤاخذه‌ام نمايى ، او به من و به جناب تو شماتت مىنمايد . و اگر از عذاب كردن من ناگزيرى ، تقاضا دارم كه عذاب من تنها از سوى تو باشد ، نه به دست دشمن تو و من . همچنين از آنجا كه نسبت به من نيكى مىكنى و گناهانم را مىپوشانى ، دريافتم كه نفس من نسبتى با تو دارد و بر درگاه تو در آويخته است ، و ديده و شنيده‌ام كه پادشاهان از كسانى كه به آنان وابسته شده و نسبتى داشته باشند ، در مىگذرند ، و نيز عقل گواهى مىدهد كه عفو و گذشت از كمال است ، و تو به داشتن صفتهاى كمال زيبنده‌ترى ، پس اگر واسطه‌ها و درخواستهاى من نزد تو كوچك و بىاهميّت است ، پس در دفترى كه در آن - آرزوشوندگان نسبت به آرزوكنندگان ، و درخواست‌شوندگان نسبت به درخواست‌كنندگان ، و نيكوكاران نسبت به بدكاران ، و نيرومندان نسبت به ناتوانان ، و توانگران نسبت به نيازمندان ، و سرافرازان نسبت به افتادگان ، و فرزانگان نسبت به نابخردان ، و پادشاهان نسبت به زيردستان ، و آقايان نسبت به بردگان و اطرافيانشان ، و بزرگان نسبت به فرومايگان ، و ميزبانان نسبت به ميهمانان ، و پناه‌آورده‌شدگان نسبت به كسانى كه در همسايگى آنان در آمده و به آنان پناه